ميوه زيتون و زيتون پرورده
ميوه زيتون و زيتون پرورده
زيتون پرورده قبل يا بعد از غذا توصيه نمى شود. خوردن زيتون پرورده با غذا، مقوى معده و اشتهاآور و قابض و مبهّى (تقويت جنسى) است ولى ايجاد بى خوابى مى كند ازاينرو بايد با مغز گردو و بادام و سركه خورده شود و ضمنا مضر ريه است و از اين نظر بايد با عسل خورده شود.
ضماد ميوه ى زيتون براى رفع پوسته شدن سر و ضماد نارس آن براى سوختگى آتش مفيد است. برگ زيتون از نظر طبيعت گرم و خشك است و ضماد برگ آن براى ورمهاى گرم چشم و التيام زخم سر كه در اثر بريدگى ايجاد شده باشد و همچنين براى مخملك و ضماد آن مخلوط با عسل براى داخس يا عقربك (آماسى كه در بن ناخنها ايجاد و سفيد چركين مى شود) و به انگليسى ويتلاگويند نافع است. جويدن برگ زيتون براى رفع زخمهاى دهان خوب است.
مضمضه با آب دمكرده ى آن براى تسكين درد دندان كرم خورده و خوردن پخته ى آن در سركه براى نقرس و درد مفاصل و حقنه و اماله با آب دم كردهى آن براى زخمهاى داخلى و مقعد و رحم نافع است. شياف آن براى قطع سيلان ترشحات رحم و خونريزى آن مفيد است و ضماد خام آن براى تورم حدقه ى چشم و سرانجام ماليدن آب دم كرده ى شاخه و برگ و ميوه و ريشه ى آن براى رفع سردرد و سرگيجه و پاشيدن آن در خانه براى گريزانيدن حشرات نافع است. مضمضه با آب نمكى كه زيتون در آن پرورده شده است براى استحكام لثه ها و دندان مفيد است و ضماد خاكستر چوب آن با عسل و آب ميوه ى زيتون براى جلوگيرى از ريختن مو و كچلى و جوشهاى سر نافع مى باشد.
صمغ درخت زيتون از نظر طبيعت گرم و خشك است و خواص آن مقوى ذهن و حافظه و در اين مورد قوى تر از كندر است و براى سرفه ى مزمن و اخراج بلغم و رفع رطوبت جراحت ها به طور مرهم روى زخمها گذارده مى شود و موجب رويانيدن گوشت مى شود.
دانشنامه طب اهل بيت عليهم السلام